جشنواره <سروش ستايش> تجليل از مناجات‌خوانان و محققان اين عرصه. و نكوداشت موذناني چون استاد علي بهاري و استاد حسينعلي شريف، در چهارشنبه آخر ماه رمضان. اين خبر را وقتي دوست شاعرم، سيدعباس سجادي، مدير موسسه <نغمه شهر> داد، نام بعضي نفرات، به يكباره بر روحم تابيد. روشنم كرد. بزرگواراني چون زنده‌ياد موذن‌زاده ‌اردبيلي، شادروان محمد غفاري، مرحوم عباس صالحي؛ و استاد عزيز ما، جناب حسين صبحدل، كه سخت بيمار است و دعاي ما براي سلا‌مت او. كه با نواي خود، اذاني جاودانه پديد آورده.

وقتي برخي از هيجان‌ها را از كساني مي‌بينيم كه در آن سال‌ها كه بايد هيجاني مي‌بودند، خاموش بوده‌اند؛ در خلوتم درود مي‌فرستم به جان‌هاي روشن و روان‌هاي باصفايي كه در روزگاران غربت و خاموشي و مظلوميت، حنجره آنها با فرياد پيوند داشته است. قطعا يكي از صاحبان فريادهاي نوراني در سال‌هاي خاموش، روحاني باصفا و آرام و دوست‌داشتني، حاج شيخ‌محمدجواد حجتي‌كرماني است. نوا و ضرباهنگ صدا و جانمايه سخن حجتي‌كرماني، صداقت و صميميتي است كه با صراحت و روراستي گره خورده. سال پنجاه‌وهشت و زماني كه در مجلس خبرگان قانون اساسي بود، نخستين بار به خدمتش رسيديم. و عكسي كه از آن سال‌ها در كنار او و دوست شهيدم سعيد توسلي و دوست جانبازم ناصر رخ داريم، يكي از يادگاران علا‌قه‌مان به اين روحاني جوان آن سال‌ها و پير خلوت‌گزين و آرام و باوقار اين سال‌هاست...

اوايل پاييز است. ماه مبارك رمضان است. روزها با سوزها همراه شده‌اند. اما هنوز دوستاني مصاحبه مي‌كنند. حرف مي‌زنند. شلوغ مي‌كنند. موضوعي پيدا كرده‌اند به نام شاعر دولتي و غيردولتي و ضددولتي. پوزسيون و اوپوزسيون و هر نوع <پز> و <ادا>ي ديگر. بعد از افطار، هر كجا كه باشي، تلويزيون روشن است...

شادروان سيروس طاهباز به ما كوچكترها، بزرگوارانه، ميدان مي‌داد. جوانپروري بخشي از جوانمردي او بود. براي همين در حياط خانه پدري نيما، هنگام جابه‌جايي مزار او از طهران به يوش، به آقاي طاهباز گفتم: <استاد، مثل اينكه تاريخ قرار گذاشته كه انديشه و هنر و شخصيت و عقايد پيرمرد، همين‌طور غريب بماند و بماند.> سيروس طاهباز كه معمولا‌ كم‌حرف و آرام بود، همان‌طور كه گوشه سبيل سپيدش را با دندانش مي‌جويد، گفت: <اين غربت و ناشناخته ماندن هم بخشي از بزرگي نيماي عزيز ماست...

ترجمه كلا‌م مولا‌ در شعر اخوان ثالث

رند يگانه روزگار ما، شادروان مهدي اخوان ثالث (م.اميد)، مجموعه شگفتي‌ها بود. مشخصا از اهالي حومه <ملا‌متيه> و ساكن اطراف كوي <قلندريه.> مرامي داشت سرشار از اميد به حق و يگانه‌پرستي. و نامي داشت رها از هر ننگ و نامي...

اصلا‌ً يكي از تجسم‌هاي آخوند، در زيّ فاخر اما ساده سنت، همو بود. سال‌هاي نوجواني و اوان جواني ما بود. و او در ميان اهل تحقيق و قلم، شخصيتي شناخته‌شده بود. و مي‌باليديم كه در محله‌هاي اطراف محل زندگي او، ساكنيم...

نوروز بود. دو روز قبل از تحويل سال، با كلي دوندگي براي جور شدن بليط اتوبوس، خودمان را رسانده بوديم به اهواز. رفته بوديم عيد‌ديدني. ديدن جبهه و روبوسي با بر و بچه‌هاي جنگ. سيدحسن حسيني بود و ذاكر رديف‌دان خوش‌نوا حسن زماني و حسين اسرافيلي و حاج غلا‌مرضا سازگار (ميثم) و دو - سه - چهار تاي ديگر. عليرضا قزوه هم از يك سمت ديگر منطقه خودش را رسانده بود اهواز تا همه پيش هم باشيم. كارمان گشت‌زدن در مقر تيپ‌ها و لشكرها بود...

ديدم يكي از همين جوان‌هاي اهل شعر و عزيز و دوست‌داشتني و گرامي، در پيامي، نشاني اينترنتي‌اش را برايم گذاشته، تا سري هم به اين دنياي مجازي بزنم. و توضيحاتي هم داده...

از همان كودكي برايم مهم بود كه بدانم توجه و ارادت اطرافيان به حضرت مولا‌ - كه تا هميشه سلا‌م بر او باد - چگونه است. اصلا‌ همه ميزان و معيارم براي سنجش آدم‌ها، مقدار علا‌قه‌شان به حضرت علي(ع) بود...

حاج‌شيخ حسين انصاريان، يكي از منبري‌هاي نامدار روزگار ماست. روحاني سخنور و واعظ سرشناسي كه در اين چند دهه به كار بنان و بيان پرداخته و كتاب نوشته است و سخن گفته است. لحن و لهجه و تكيه‌كلا‌م‌هاي تهراني و گويش خاص و موسيقي و ضربآهنگ كلا‌مش، براي هم‌نسلا‌ن ما كه در جواني خصوصاً، با مسجد و حسينيه و هيات و محافل ديني سروكار بيشتر داشتيم، بسيار آشناست. يك روحاني كاملا‌ سنتي و آشنا به لوازم كار خود. و صدق كلا‌م او مايه تاثيرگذاري‌اش...

راستي چه كسي قرار است براي سربازان و پيشكسوتان فرهنگ و هنر و مديريت درست فرهنگي، كه مدت‌هاست خود را كنار كشيده و مظلوم‌تر از پيش است مجلس تجليل و تكريم بگيرد؟ يا از آنها يادي كند؟ شخصيت‌هايي تاثيرگذار كه هيچگاه مانند آرتيست‌‌ها و فوتباليست‌ها و پاپيست‌ها، جلوي چشم نبوده‌اند...

مرحوم حاج شيخ علي صفايي‌حائري (عين. صاد)، متفكر و عالم ديني روزگار ما، در شوريدگي و شيدايي، آيتي بود. ما كه در جواني و سال‌هاي هفده - هجده سالگي، اول عاشق قلمش شده بوديم، با ديدار و آشنايي‌اش، دريافتيم كه آن همه عمق انديشه و نكته‌يابي‌هاي تربيتي و برداشت‌هاي فكورانه از مباني ديني، عنايت حق بر او بوده است...

از جلوي دانشگاه تهران رد مي‌شدم. دو سال پيش بود تقريبا. با كم و زيادش. تصوير استاد شادروان محمدتقي شريعتي، مفسر ارجمند قرآن و عالم و مجاهد و مبارز سال‌هاي نه چندان دور، بر تابلويي به چشم مي‌آمد. بيلبوردي با چهار- پنج متر ارتفاع و دو- سه متر عرض. خوشحال شدم كه تصوير يكي از غريبان زيسته بر خاك هم بعد از سال‌ها به بهانه برگزاري كنگره‌اي در معرض تماشاي اهل معناست...

روز عيد غدير بود. چند ماهي از تغيير دولت گذشته بود. حاج‌احمد مسجدجامعي پيشنهاد داده بود كه اگرچه خاتمي ديگر رئيس‌جمهوري نيست؛ اما نگذاريم ديدارش با اهل فرهنگ و هنر در روز غدير خم، منتفي شود...

نمي‌دانم. شايد كار سختي باشد وقتي كه در جايگاه شاهد ايستاده باشي. سخت است اما شيرين. شيرين براي آنكه قرار است از حقيقتي دفاع كني و...