مراسم رونمايي از مجموعه‌ي شعر «شهر ديري است كه رفته‌ست به خواب» سهيل محمودي روز پنجشنبه برگزار شد.

به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در اين مراسم كه اجراي آن به‌عهده‌ي حسين پاكدل بود، يكي از شعرهاي قيصر امين‌پور خوانده و با فاتحه‌ و يك دقيقه سكوت، ياد او گرامي داشته شد.

ساعد باقري كه از جانب سهيل محمودي براي عرض خير مقدم به ميهمانان پشت تريبون حاضر شد، از خود و سهيل محمودي با عنوان دوقلو ياد و از كساني كه براي ارج نهادن به هنر و ادبيات در حال حركت اين روزگار، حضور پيدا كرده‌اند، تشكر كرد.

اين شاعر افزود: سهيل همين است كه هست، چه در شعرهايش و چه در زندگي، و هر كس مي‌خواهد بفهمد كه پيوند سهيل با مردم تا چه پايه است، بايد او را در ميان مردم ببيند. همواره بدترين شكنجه براي سهيل اين است كه با مردم نباشد و نمي‌تواند با مردم كوچه و بازار درنياميزد. اين پيوندي اصيل است و سهيل شعار مردمي بودن نمي‌دهد. او به مخاطبانش احترام مي‌گذارد و عرضه‌ي اين‌گونه كتاب هم برخاسته از همان احترام به مخاطب است.

وي در ادامه با اشاره با سابقه‌ي دوستي بيست و چند ساله‌اش با سهيل محمودي، يادآور شد: سهيل به صميميت زبان بسيار اهميت مي‌دهد و ممكن است اين تلقي شود كه از فخامت زبان چشم‌پوشي كرده است.

باقري شعري را از سهيل محمودي خواند كه براي حضرت علي (ع) بود و از اين شعر به‌عنوان منشوري از مفهوم عدالت ياد كرد و افزود: بايد به تكنيك‌هايي كه سهيل پنهاني از آن‌ها استفاده كرده است، با دقت بيش‌تري نگاه كنيم. همچنين از شعر «‌توسن» به‌عنوان شناسنامه‌ي شاعري سهيل محمودي ياد و تصريح كرد: ‌مجموعه‌ي شعر سهيل نسلي را نمايندگي مي‌كند كه ستايشگر مردمي‌ها، راستي‌ها و صدق‌هاست و همواره از رياكاري، تملق و چاپلوسي‌ها گريزان بوده‌ است.

اما بهاءالدين خرمشاهي در آغاز سخن از سهيل محمودي، علي دهباشي و علي‌اصغر محمدخاني به‌عنوان افرادي نهضت‌انگيز و كساني كه جمع‌هايي را جور مي‌كنند، ياد و در ادامه به 30 سال دوستي‌اش با سهيل محمودي اشاره كرد و درباره‌ي شعر او گفت: شعر ناب سهيل، زبان و بيان رسايي دارد و اين همه شعرداني و شعرخواني مي‌برازد كه چنين زباني داشته باشد. هيچ‌جا زبان كاستي ندارد و همچنين از معنا عقب نمي‌ماند. زبان آشناي راسخي دارد كه به محض خوانده شدن، مفهوم واقع مي‌شود. البته گاه سطرهاي درخشاني پيدا مي‌شوند كه بايد معناي آن‌ها را رسانيد، كه از جمله «من به گوشه‌ي درويشي عدم بودم» است، كه البته يك شعر كامل هم هست.

اين پژوهشگر در ادامه به شعر «ساقي‌نامه» ‌اشاره و از آن شعر به‌عنوان كار مهمي ياد كرد كه با بسياري از ساقي‌نامه‌هاي بزرگ ادب پارسي قابل مقايسه است.

خرمشاهي در پايان شعرهاي «توسن»‌، «‌چيستان»، «‌بهار را صدا بزن»‌، «‌دعاي عهد»، «تولدي ديگر»، «كابوس»‌، «راهنمايي و رانندگي»‌، «‌سفرنامه‌ي مناسك»‌، و «ساقي‌نامه‌» را شعرهاي در اوج اين دفتر دانست و سخنش را با خواندن شعر «‌ساقي‌نامه» پايان داد.

احمد مسجدجامعي هم از سهيل محمودي به‌عنوان كسي ياد كرد كه او را در عرصه‌هاي مختلف مي‌شناسيم و افزود: او هم اهل شعر است و هم شعرهايش اين ويژگي را پيدا كردند كه به تصنيف تبديل شوند و مورد استقبال هم قرار گيرند و اين براي شاعري كه در زمان حياتش اين مقبوليت را پيدا كند و مردم با اين شعرها همنوا شوند، امر مهمي است. از طرفي در حوزه‌ي مطبوعات هم نوشته‌هايي دارد كه البته مخاطب هم دارند. آن زماني هم كه در كتاب هفته بوديم، بخشي از مطالب به قلم وي منتشر مي‌شد و وجه سوم فعاليتش، مديريتي است كه در اجراي برنامه‌هاي فرهنگي - هنري در سطح كشور دارد و عموم برنامه‌هايي كه اصحاب ادب برگزار مي‌كنند، سهيل را متناسب چنين برنامه‌هايي مي‌دانند.

عضو كميسيون فرهنگي شوراي اسلامي شهر تهران در ادامه خاطرنشان كرد: سهيل محمودي سنت‌هاي گذشته را مي‌داند و از سويي از نيازهاي امروز آگاه است و يك جور بين هويت ملي و هويت ديني، قديم و جديد و تاريكي و روشنايي را جمع مي‌كند و با نگاهي به اين مجموعه‌ي شعر، مي‌بينيم كه اين فضا نيز در شعرهايش هست.

مسجدجامعي در پايان تصريح كرد: برخي از واژگان اين مجموعه به حوزه‌ي دين تعلق دارند و برخي نيز در حوزه‌ي ايرانيت معنا دارد و درواقع هر كسي گوشه‌اي از خودش را در اين شعرها مي‌بيند.

سپس مفتون اميني در سخناني در اين مراسم كه در محل نشر ثالث برگزار شد، اظهار كرد: خوب است بدانيم كه زياد خواندن بلبل گوش‌آزاري نيست. كسي كه خواننده آفريده شد، بايد بخواند و همچنين كسي كه نويسنده آفريده شد، بايد بنويسد. سهيل هم شاعر و خطيب آفريده شده؛ شاعر و خطيبي با روح عارفانه و او بايد روحش را بشويد و يكي از ناگفته‌هاي دل شما را مي‌گويد و چه فرقي دارد كه از پشت كدام بلندگو گفته مي‌شود.

اين شاعر تصريح كرد: اين كتاب دردنامه‌هاي شخصي سهيل محمودي نيست؛ به قول احمد شاملو، دردهاي مشترك‌اند.

به گزارش ايسنا، اسماعيل اميني نيز از اين روزگار به‌عنوان روزگار غلبه‌ي غربت و گسترده شدن وحشت و تنهايي ياد كرد و افزود: همه‌ي آن چيزهايي كه پناه انسان بودند، در اين هجوم گسترده‌ي ديو تنهايي دارند تسخير مي‌شوند و يكي از آن حوزه‌هايي كه پناه انسان است، شعر است. اما گويي شعر هم به تسخير اين ديو درآمده است!

اميني همچنين گفت: وقتي ارزش مجموعه‌هاي شعرهاي سهيل محمودي، قيصر امين‌پور و سيدحسن حسيني را متوجه مي‌شوم كه با آن تصور عمومي از شعر و شاعر قياس مي‌كنم و معدودند مجموعه‌هاي شعري از اين گونه و «دستور زبان عشق» و همچنين معدودند شاعراني چون سهيل، قيصر و... . اين دريغ بزرگي است كه دلخوشي‌ها ما دارند به تسخير آن ديو مهيب درمي‌آيند.

همچنين يونس شكرخواه در سخناني كوتاه گفت: به گمانم سهيل در بين رفقايم يك رمز است، كه هر كس سعي مي‌كند به شيوه‌ي خود از آن رمزگشايي كند. عده‌اي در حوزه‌ي تصوير، عده‌اي در حوزه‌ي ادبيات و عده‌اي در حوزه‌ي سينما. غير از اين رمز بودن، يك محتوا هم براي سهيل قائل‌ام، كه از ديد ارتباطات به آن نگاه مي‌كنم.

اين استاد ارتباطات در ادامه تصريح كرد: ساعد از سهيل به‌عنوان انساني مردم‌دار ياد مي‌كند، كه غير را خودش مي‌بيند و بي‌هيچ معامله و درخواستي دستش را باز مي‌كند.

سهيل محمودي نيز از بزرگ‌تري، بزرگ‌ترها و حضورشان نه براي رونمايي كتاب، بلكه براي محفل انسي كه تشكيل شده است، تشكر كرد.

او همچنين از فرهنگ به‌عنوان يك حيات آرام، نرم و بي‌هياهو ياد كرد و افزود: اين حيات ‌آرام بي‌هياهو در اعماق خودش را نشان مي‌دهد. چهارهزار شاعر در دربار سطان محمود بودند. آن‌ها همه‌ چاه عميق بودند؛ اما تعدادي قنات هستند و آن فردوسي و ناصرخسرو هستند و اين دو قنات آمده‌اند تا رسيده‌اند به دست ما؛ اين قناتي كه قرار است سيرابي تشنگان فرهنگ را ميسر كند.

همچنين در اين مراسم، كيوان سپهر به بيان خاطره‌اي پرداخت.

همايون خرم، اسماعيل سعادت، رضا سيدحسيني و منوچهر صدوقي سها هم از جمله حاضران بودند.