نامه اي از يک دوست

در زمانه اس ام اس و چت و موبايل و چي و چي و چي، هنوز نامه نوشتن و نامه دادن و نامه گرفتن، لذتي بسيار دارد. آن هم براي ما که با شعر سر و کار داريم. يعني عميق ترين و جدي ترين هنر وابسته به سنت. وقتي دوستان «شرقي» گفتند چيزي درباره بهمني عزيز و شعر و غزل او بنويس، فکر کردم به صورت نامه به خود او باشد، بهتر. اين کار را سال هاي پيش هم کرده ام. بيشترين حجم نامه هاي بنده در زندگي ام به حضرت بهمني بوده. از سال هاي 67 به بعد که رفت به بندر و برخي از آنها هم که عام تر و با دستمايه فرهنگي بوده، همان سال ها در مطبوعات هم چاپ شده. اين هم يکي از آنها.

پدر خوانده! نگران نباش

گناه يك شاعر


نويسنده: م. عام دامغاني

سه شنبه هفته قبل هم مثل همه سه شنبه ها بود با همان خبرهاي هميشگي. سفر فلان مقام سياسي به فلان كشور، بيانيه فلان حزب عليه فلان گروه، امضاي قراردادهاي رنگ و وارنگ و البته انفجار در عراق كه از فرط شنيدن برايمان عادي شده است.

آقای سهیل محمودی!

در پی گفت‌وگوی شرق با محمدعلی بهمنی (+)، سهیل محمودی نامه‌ای خطاب به بهمنی نوشت با عنوان «نامه‌ای از یک دوست» (+) و در آن از بهمنی به‌خاطر جایزه گرفتن از «فلان کس و فلان جريان» انتقاد کرد. نقد زیر، سهیل محمودی را نیز برکنار از این اتهام نمی‌داند و او را در پیوند با شبکه‌ی قدرت تعریف می‌کند. سال‌هاست ثابت محمودی (سهیل) یکه‌تاز عرصه‌ی ادبیاتی خاص در تلویزیون و رادیو پیام است و نگاه و الفاظی مخصوص به خود را به میان جامعه کشانده است.

  RSS