آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی

آرامش پس از شب توفان من تویی...

 

 

از آسمان ابري ام تقدير مي بارد
يعني - دل من سرنوشت مبهمي دارد...

خبر گزاری میراث فرهنگی

شادی ستاره ها

نويسنده: سهيل محمودي

 تصويرگر: پروين حسيني

 ناشر: ثاني

 سال چاپ:

1385 شمارگان: 3100 نسخه

به قول شاعر سبک هندی:  

 

ما نمانیم و عکس ما ماند

گردش روزگار بر عکس است

 

 

روز تشییع جنازه کیومرث صابری (گل آقا) با دو همنفس نازنینم درآن صبحگاه غمگین بهاری بهت زده در کنجی ایستاده بودیم.عکاس هنرمند و با دقتی این لحظه اندوهبار دکتر یونس شکرخواه  (دات) و استاد فرید قاسمی و مرا ثبت کرده بود.سپاس از این عکاس با معرفت نا شناخته  و با اجازه سایت هفت سنگ و تشکر از دکتر شکرخواه عزیزم که عکس را برایم فرستاذ...نمی دانم چه اتفاقی در این عکس افتاده که برایم یادگاری عزیز است!؟ به قول نیمای بزرگوار :

یاد بعضی نفرات زرق روحم شده است...همین!

ادبيات ؛ سندى مهم در روزگار مشروطه

در پيشينه ادبى ما- با همه عمق و ريشه و معنا و معنويتش- وقايع اجتماعى انعكاسى جمعى و جريانى نداشته است...

گر چه خویش را به هر چه خواستم رسانده ام
عشق من ! قبول کن هنوز بی تو مانده ام... 

 

در تو چون روح تو گم می شوم , آری پس از این
تا مرا مثل خودت , دوست بداری پس از این...

 

 

 

ابرها را کنار بزن

در زیر سقف کاذب حیات

نفسم بند آمد...

گاهی وقتهافکرهای خیامی که گریبان آدم را می گیرد ، نمی داند کاسه و کوزه را باید بر سر چه کسی شکست!؟ این شعر کوتاه در نیمه شبی از ماه گذشته در افق این روزهای بی شعر در ذهنم جرقه زد :

از ریسمان یقین

                  که بالا می روم

قفسی در پایین آسمان برین

                    با حیله های طلایی

                    و میله های آهنی

                                           مرا می بلعد...

 

از ریسمان یقین

                 بالا نمی روم

 

آفتاب غزل ، سايه

یونس شکرخواه از عزیزترین دوستان ماست ؛ از باسوادترین ها و از مهربان ترین هاست ؛ آن هم در زمانه ای که مهربان ها با سواد نیستند و با سوادها نیز مهربان نیستند. کیمیای وجود یونس شکرخواه همین دانش بسیار او و صمیمیت سرشار اوست.

اگرچه چند روزی گذشته ، اما قضای فریضه را به جا می آورم ، وظیفه ام را انجام می دهم و با صدای بلند می گویم : تولد ، تولد ، تولدت مبارک!

بسیار بمانی یونس عزیز که بزرگ ما و بزرگواری!

من همیشه شعرهایم را گم می کنم!

شب رفت و صبح دید كه فرداست
پلكی زد و ز خواب به پا خاست
از شرق آبهای كف‌آلود
خورشید بردمیده و پیداست ...

  RSS